Χαζεύω τις γυναίκες στο μετρό. Εκείνες με τα μισοσηκωμένα φερμουάρ στην πλάτη. Προσπαθώ να μαντέψω από το βλέμμα τους… Αν ήταν μόνες το πρωί που ντύθηκαν και δεν έφταναν να το κλείσουν μέχρι επάνω. Αν ντύθηκαν βιαστικά φορώντας τις γόβες τους, έτοιμες να σωριαστούν από από […]
ΠερισσότεραΚάτι βράδια σαν κι αυτό σκέφτομαι ποια γίνομαι όταν γράφω όταν φοράω τη μάσκα μου -μία από τις πολλές που έχω- και ακολουθώ, τελετουργικά σχεδόν, τα ίδια βήματα Διαλέγω ποια θέλω να γίνω – τι θέλω να γίνω σε ποιο κομμάτι μου θα πω ψέματα ποιο κενό τους θα καλύψω ποια θέλω […]
ΠερισσότεραΗ γιαγιά Κατάπινε φιλιά Με δυο δόντια Η ασχήμια του κόσμου Της δίνει σχήμα Να κάνει δώρο Κόκκινο Φρούτο Σε μαύρο τοκετό […]
ΠερισσότεραΤαινίες που τρελαίνουν. Ταινίες που τα κάδρα τους μυρίζουν τρελό αίμα. Τρελοί σκηνοθέτες που βασανίζουν συνεργείο και ηθοποιούς. Εμείς που ανακαλύπτουμε την τρέλα μας μέσα από ένα φιλμ. Ο έρωτας που καταλήγει τρέλα και η τρέλα που φορά τα ρούχα του έρωτα για να βγει απ’ το […]
ΠερισσότεραΑκαδημίας. Πάλι άργησα. Διασχίζω εν τάχει τον δρόμο (πάντως όχι από το φανάρι!), κοντοστέκομαι για λίγο στο περίπτερο, αδιαφορώ για τον προθάλαμο με τους γνωστούς… Φαίνεται λαμπερό φως να βγαίνει (ευτυχώς δεν έχει αρχίσει… ανακουφίζομαι), φτιάχνομαι λίγο και ανοίγω την δεν […]
Περισσότερα
