της Χρύσας Αβούρη

Κάτι βράδια σαν κι αυτό

σκέφτομαι

ποια γίνομαι όταν γράφω

όταν φοράω τη μάσκα μου -μία από τις πολλές που έχω-

και ακολουθώ, τελετουργικά σχεδόν, τα ίδια βήματα

Διαλέγω ποια θέλω να γίνω – τι θέλω να γίνω

σε ποιο κομμάτι μου θα πω ψέματα

ποιο κενό τους θα καλύψω

ποια θέλω μου θα πνίξω

ποιο πρόσωπό σου θα ερωτευτώ

Τόσες επιλογές

κι όμως καμία ειλικρινής, πηγαία κι αυθόρμητη

όλες υποκριτικές, σιωπηλές και άβουλες

όσο κι αν φωνάξω, μέσα από τη μάσκα ποτέ δεν ακούγομαι

Το βαφτίζω διέξοδο, ελευθερία, δύναμη

για να μην παραδεχτώ τι στ’αλήθεια είναι

λίγη ακόμα καταπίεση, λίγο ακόμα θέατρο

Μπορώ να κλάψω, να φωνάξω, να τσαλακωθώ

αλλά πάντα διακριτικά, με χάρη, καλλιτεχνικά

Δεν αντέχει το χαρτί την αλήθεια

κάνει την ασχήμια ποιητική

και μέσα στην τόση τέχνη κρύβεται ο πόνος

γίνεται συνήθεια, πρόφαση

μια ακόμη παράσταση

Όταν παίζεις λοιπόν τόσες φορές το ίδιο έργο

όταν φοράς τόσες φορές την ίδια μάσκα

κάπου ξεχνάς ποια είσαι

ξεχνάς γιατί γράφεις

ξεχνάς γιατί θες να φωνάξεις

και κάποιες φορές τραγουδάς

ή χορεύεις

αλλά πάντα διακριτικά, με χάρη, καλλιτεχνικά

Δεν αντέχει το χαρτί την υποκρισία

κάνει τη χαρά ποιητική

και μέσα στην τόση τέχνη θάβεται η ομορφιά

όσο κι αν γελάσω μέσα από τη μάσκα ποτέ δεν ακούγομαι

Σε παγιδεύει το χαρτί

ξέρει όλα τα πρόσωπά σου

ξέρει πώς να σε πονέσει ξανά και ξανά και ξανά

ξέρει πώς να σε λυγίσει στην πιο ευάλωτη στιγμή σου

Όταν ξεγυμνώσω λοιπόν όλα τα πρόσωπά μου

όταν τελειώσουν οι επιλογές μου

όταν δεν θα έχω άλλες μάσκες να διαλέξω

τότε ίσως μπορέσω να δω ποια είμαι

ποιος είναι ο πόνος και ποιο το γέλιο μου

πώς κρύβω την ασχήμια και πώς την ομορφιά μου

Και έτσι ίσως βρω μια ακόμη φορά, τελετουργικά σχεδόν,

τον ρυθμό

τα βήματα

τα λόγια

για να σου πω ποια γίνομαι όταν γράφω…

Σημείωση 1: Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από την Χρύσα Αβούρη.

Σημείωση 2: Το παραπάνω κείμενο συντάχθηκε για την ταινία μικρού μήκους, με τίτλο «The Light In Me».