της Έλβας Πέππα

Χαζεύω τις γυναίκες στο μετρό.

Εκείνες με τα μισοσηκωμένα φερμουάρ στην πλάτη.

Προσπαθώ να μαντέψω από το βλέμμα τους…

Αν ήταν μόνες το πρωί που ντύθηκαν και δεν έφταναν να το κλείσουν μέχρι επάνω.

Αν ντύθηκαν βιαστικά φορώντας τις γόβες τους, έτοιμες να σωριαστούν μεθυσμένες από φιλιά μετά από ένα έντονο βράδυ, και δεν σκέφτηκαν να το κλείσουν μέχρι επάνω.

Αν πονούν∙ τα χέρια τους δεν συνεργάζονται, το φερμουάρ κολλάει όπως οι κινήσεις τους και δεν κλείνει μέχρι επάνω.

Αν επιμένουν να φορούν τα παλιά τους ρούχα πάνω σε ένα κορμί που άλλαξε, φάρδυνε, μάκρυνε, και δεν φτάνει μέχρι επάνω.

Νιώθω την υποχρέωση να τις πλησιάσω και να τους κλείσω το φερμουάρ.

Να τις κάνω όπως εμάς τους υπόλοιπους. Ευπρεπείς. Πολιτισμένες. Γραμματείς της ζωής.

Τις κοιτώ στα μάτια. Τους κάνω νοήματα. Τους φορώ έντονο κόκκινο κραγιόν. Τραβώ τα μαλλιά τους. Βάζω συρραπτικά στα φορέματά τους. Να κλείσουν μέχρι επάνω.

Γιατί δεν κλείνουν; Γιατί δεν κλείνονται όπως όλοι;

Μέχρι επάνω δεν μας είπαν; Εκείνες δεν το άκουσαν;

Τις σκουντώ να βγάλουν τα ακουστικά. Να ακούσουν τις αναγγελίες του μετρό. Κι ύστερα τις στριμώχνω στις κυλιόμενες. Τους χαμογελώ και κλείνω το φερμουάρ τους.

Τώρα είναι ευπρεπείς. Πολιτισμένες. Γραμματείς της ζωής.

Με χαμόγελα σαν φερμουάρ ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους. Τα ανοίγω και τα κλείνω εγώ, όποτε και όπως θέλω.

Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα!!

Για αυτό είναι οι συμπολίτες!!

Σημείωση 1: Το συγκεκριμένο ποίημα γράφτηκε για την Renée Nicole Macklin Good, η οποία δολοφονήθηκε, στις 7 Ιανουαρίου 2026, από τον Jonathan Ross, πράκτορα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των Ηνωμένων Πολιτειών (ICE).

Σημείωση 2: Η φωτογραφία του εξωφύλλου έχει τραβηχτεί από την Χρύσα Αβούρη.