της Χρύσας Αβούρη

Ανοίγω τα μάτια μου και συνειδητοποιώ πως επιβίωσα από τη χθεσινή μέρα. Δεν θα την έλεγα ιδιαίτερα ευχάριστη συνειδητοποίηση.

Ένα δίλημμα με κυριεύει, αργά αλλά σταθερά∙ μήπως να μην ανοίξω τα παράθυρα ποτέ ξανά;

Πατάω «τυχαία αναπαραγωγή» -που μόνο τυχαία δεν φαντάζει εκείνη τη στιγμή.

«Κάποιος μου κάνει πλάκα, δεν μπορεί!» ξεφυσάω και αφήνοντας μανταλωμένο το παράθυρο, τρέχω να αλλάξω το τραγούδι, πριν προλάβω να θυμηθώ.

Ήταν ήδη πολύ αργά… χρυσαφί φως λούζει το δωμάτιο κι εγώ νιώθω τις ακτίνες να με βαραίνουν. Η ανοιξιάτικη σκόνη γυαλίζει στον αέρα σαν μπροστά απ’το φως παλιάς μπομπίνας, και ένα -όχι και τόσο ξεχασμένο- φιλμ αρχίζει να προβάλλεται μπροστά μου.

Το σκηνικό ρετρό, σαν από άλλη εποχή, ήταν 20 Ιουλίου -ούτε που θυμάμαι ποιας χρονιάς.

Ένα αγόρι -με θολό πρόσωπο, αν εξαιρέσεις τα καταπράσινα μάτια του- και μία κοπέλα -που θα μπορούσα να πω πως μου έμοιαζε, αν αγνοήσεις τους ανεξίτηλους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου και το τσαλακωμένο δέρμα στα πόδια και την κοιλιά μου-, είναι ξαπλωμένοι στην παραλία, με ένα ακουστικό ο καθένας στο αυτί και ζουμιά από καρπούζι στο πρόσωπο και τα χέρια.

Του κλωτσάει λίγη άμμο στα πόδια κι εκείνος της φτύνει ένα κουκούτσι στην κοιλιά, του βγάζει το ακουστικό και τρέχει προς τη θάλασσα. «Μην τολμήσεις!» της φωνάζει γελώντας. «Πολύ αργά» γελάει σηκώνοντας το χέρι της ψηλά και απειλώντας να πετάξει το walkman του στο νερό.

Πριν καλά καλά προλάβω να συνειδητοποιήσω πως οι άκρες των χειλιών μου είναι ελαφρά ανασηκωμένες και τα μάτια μου εμφανώς δακρυσμένα, το πλάνο αλλάζει απότομα∙ είναι 20 Νοεμβρίου της ίδιας άγνωστης χρονιάς.

Ένας φρεσκοαγορασμένος δίσκος στο πικ απ ακούγεται μέσα από το σαλόνι. Τα δύο παιδιά κουκουλωμένα κάτω από μια μικροσκοπική κουβέρτα, κοιτιούνται διστακτικά γυμνά για πρώτη φορά. Μια αθώα υπόσχεση δόθηκε εκείνη τη μέρα, «Αυτό είναι το τραγούδι μας».

Έχω κοκκινίσει, νιώθοντας την ίδια ντροπή, αλλά και την ίδια ανυπομονησία με τότε. Τα χρώματα ξαφνικά γίνονται πιο ζωντανά- κινηματογραφικό τέχνασμα για να υπενθυμίσει το πέρασμα του χρόνου;

Ένα άδειο διαμέρισμα, με μόνη διακόσμηση διάφορα μεγέθη πύργων από κούτες. Το αγόρι πιάνει την κιθάρα και γονατίζοντας δίπλα σε ένα αναμμένο κερί -για να φωτίζεται κατάλληλα η ερμηνεία του- σιγοτραγουδά στην κοπέλα.

Η σκηνή ξεθωριάζει, μα η γνώριμη μελωδία μαζί με τα γέλια των παιδιών είναι λες και κατακλύζουν το δωμάτιο.

Ξαφνικά το σκηνικό γίνεται πολύ πιο οικείο -είναι 20 Μαρτίου- και ούτε το αγόρι, ούτε το κορίτσι είναι πια παιδιά.

Τα ηχεία παίζουν δυνατά για να υποδεχθεί ο κόσμος το ευτυχισμένο ζευγάρι για τον πρώτο τους χορό, με το τραγούδι τους. Το πρόσωπο του άντρα ακόμα θολό, τα μάτια του ακόμα καταπράσινα. Η γυναίκα δε μου μοιάζει καθόλου.
Σκουπίζω τα μάτια μου, κλείνω γρήγορα το παράθυρο και αλλάζω την ημερομηνία στο χάρτινο ημερολόγιο∙ «21 Μαρτίου».

Σημείωση: Η φωτογραφία του εξωφύλλου έχει τραβηχτεί απο την Χρύσα Αβούρη.