των Χρύσα Αβούρη, Γιώργου Βασιλόπουλου

Δυο ημέρες προβολών, δυο απογεύματα γεμάτα καινούρια ερεθίσματα και σίγουρα ανάμεικτα συναισθήματα.

Κάθε slot προβολών, μια μικρή θεματική.

Ελληνικές, Ευρωπαϊκές και Παγκόσμιες πρεμιέρες.

Γρήγορα Q&A που μεγαλώνουν την ανυπομονησία της βραδινής Κυριακάτικης συζήτησης με ρακί.

Μια επικείμενη ψηφοφορία, που όσο περνούν οι ώρες φαντάζει και πιο αμφίρροπη.

Αυτά είναι συνοπτικά όσα έγιναν στο 7ο Greece International Film Festival (GIFF), στον ιστορικό κινηματογράφο Ίριδα, σε συνεργασία με τον Κινηματογραφικό Τομέα του Π.Ο.Φ.Π.Α.

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ

Το Σάββατο, ξεκίνησε με χρώματα και μουσικές να κυριεύουν τη μεγάλη οθόνη. Σταθήκαμε στην κορυφή της σκάλας¹ πλάι σε μητέρες που κυνηγάνε τα ξεχασμένα τους όνειρα² και κρατούν πάση θυσία την οικογένεια ενωμένη³, και χαθήκαμε σε ροζ χωράφια⁴ και «κουζινικά χορευτικά»⁵. Μέσα σε μια κούρσα ταξί, στο χάος της Νέας Υόρκης, συμβιβαστήκαμε με χωρισμούς⁶. Μας είπαν όλο χαρά και παιδική αθωότητα -που τόσο μας έχει λείψει- «ας γίνουμε φίλοι» και είδαμε καλοκαιρινές πατημασιές στις «σκιές των δεινοσαύρων» να παλεύουν για νέα «οικοσυστήματα»⁷.

Σειρά είχαν τα ντοκιμαντέρ, που φρόντισαν να μας ταρακουνήσουν αισθητά. Μας θύμισαν πως «Η ιστορία δε γράφεται μόνη της, τη γράφουμε εμείς, όποιοι κι αν είμαστε, όπου κι αν είμαστε» και με λίγο ψωμί κι αλάτι στο χέρι⁸ και την πρώτη σχολή ψαράδων στην Ελλάδα⁹, μας έδειξαν πώς να επιπλέουμε πλάι σε «σισύφεια σώματα»¹⁰ και πως αρκεί απλώς να “Pick up your fucking trash”¹¹.

Μεγάλο χτύπημα στο συναίσθημα ήταν οι βραδινές προβολές, γεμάτες μουσική και αυτές. Η δυσκολία επιβίωσης πλάι στο «φάντασμα» μιας παλιάς αγάπης¹², η «τεχνητή συναισθηματική νοημοσύνη» αποδοσμένη μέσα από μια χορογραφία¹³, αυτή η τελευταία γοερή κραυγή της συνειδητοποίησης πως «ό,τι είμαι και δε θα είμαι πότε ξανά, είναι σε αυτή τη μυρωδιά πάνω σε ζεστό σώμα»¹⁴, αντηχούν αέναα μέσα μας.

– Χρύσα

Περνάμε με μεγάλη ταχύτητα στην ιστορία ενός «εκκολαπτόμενου» παλαιστή, με φόντο τα εκπληκτικά τοπία της Ζιμπάμπουε. Ένας πιτσιρικάς, ο οποίος εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του, βρίσκει στο πρόσωπο του έμπειρου προπονητή του μια νέα γονική φιγούρα. Αντιμετωπίζει τους μεγαλύτερους εχθρούς του και μαθαίνει να ζει χωρίς φόβο, βρίσκοντας επιτέλους κάποιον να πιστεύει στις δυνατότητές του¹⁵.

Ένας πρώην μουσικός και νυν διευθυντής εταιρείας πληροφορικής, επιστρέφει στη Βόρεια Ιρλανδία, για μια μοναδική συναυλία, έχοντας απέναντί του ανθρώπους τους οποίους δεν εκτιμάει καθόλου, αφού πληροφορείται τελικά για το βίαιο παρελθόν τους. Η “Νοσταλγία της Λάσπης” λοιπόν κατάφερε να «παίξει» στη διαπασών για μια τελευταία φορά, κερδίζοντας την υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA τη φετινή χρονιά, στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους¹⁶.

Στο κλείσιμο της πρώτης αυτής γεμάτης ημέρας, είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε σε πρώτη εγχώρια παρουσίαση, ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ για τον Dezo Hoffmann, έναν φωτογράφο ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις απαθανατήσεις μερικών εκ των αγαπημένων μας συγκροτημάτων, της δεκαετίας του 60. Μεγάλη σημασία δόθηκε στη σχέση του ιδίου και των θρυλικών Beatles -όπως ήταν λογικό- με τα 75 λεπτά της συνολικής διάρκειας να κυλάνε σα νερό, μέσα από ιστορίες φίλων, συνεργατών και συγγενών¹⁷.

– Γιώργος

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Κυριακή και πάλι στα καθίσματα της Ίριδας. Τα φώτα σβήνουν και το φως του προβολέα πέφτει επάνω στο πανί. Παρακολουθούμε το μουσικό ντουέτο Shkodra Elektronike -εκπρόσωποι της Αλβανίας στην περσινή Eurovision, για να τεστάρουμε και τη μνήμη μας- να μπαίνουν σε ένα ατελείωτο κυνηγητό, με τελικό προορισμό την επόμενη συναυλία τους¹⁸.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, «προσγειωνόμαστε» στην παμπ όπου τα μέλη της Hyland Church Band -ορμώμενοι από το Λος Άντζελες- έχουν στήσει ένα δικό τους σόου, ανάμεσα σε καπνούς, αλκοόλ, γέλια, κλάματα και πολύ χορό. Τα εργαλεία της τεχνητής νοημοσύνης βοήθησαν στην ανάπτυξη του βίντεο-κλιπ, ενώ η επιλογή του ασπρόμαυρου φαίνεται να «κολακεύει» τον χώρο¹⁹.

Το πρώτο μισό του πρώτου γκρουπ προβολών κλείνει με δύο ιδιαίτερες χορογραφίες. Ελλάδα²⁰ και Νέα Ζηλανδία²¹ παρουσιάζουν τις δύο πλευρές ενός -ενδεχομένως- ίδιου νομίσματος, με τους θεατές να νιώθουν πως η χιλιομετρική απόσταση μικραίνει ξαφνικά.

Συνεχίζουμε τις προβολές, με την ιστορία μιας χορεύτριας, η οποία χάνει την ακοή της και προσπαθεί να «βουτήξει» στο παρελθόν, μέσα από την ανάμνηση του ίδιου του ήχου²². Το μοναδικό animation του φεστιβάλ έρχεται να μας ελαφρύνει και πάλι, με όμορφες εικόνες²³, προτού παρατηρήσουμε Κινέζους σκιτσογράφους να απαθανατίζουν τα δρώμενα ενός ηλιόλουστου μεσημεριού και να αναρωτιούνται για το ποιος μπορεί να κρίνει τελικά την αξία²⁴.

Μένουμε στην άκρη της θέσης μας, παρακολουθόντας την ιστορία ενός νεαρού αγοριού και του μιλιταριστή πατέρα του. Ο αποχωρισμός αναγκαίος, με μια κρυφή υπόσχεση για συγχώρεση και επανασύνδεση να έπεται²⁵.

Προτού περάσουμε έξω από την αίθουσα για ένα γρήγορο διάλειμμα και κουβέντα με τους υπόλοιπους θεατές, έχουμε τη ευκαιρία να εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα σε δύο νέους ανθρώπους. Ένας έρωτας μεταξύ ενός αγοριού και ενός κοριτσιού που «έσβησε» νωρίς. Μερικές απέλπιδες -ή όχι και τόσο- προσπάθειες για να γυρίσουν στις παλιές τους συνήθειες, τις κοινές τους στιγμές. Ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της ενηλικίωσης να είναι ακριβώς αυτή η συνειδητοποίηση. Η συνειδητοποίηση πως ο χρόνος κυλάει και εμείς πρέπει να φροντίσουμε να κυλάμε μαζί του -χωρίς βαρίδια γύρω από το σώμα μας- όσο κι αν κάτι τέτοιο μας πληγώνει βαθιά²⁶.

– Γιώργος

Η προσθήκη ταινιών δράσης και τρόμου ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. Είδαμε ταινίες με μηδενικό budget και καθηλωτικές ερμηνείες, με αποκορύφωμα τον γλοιώδη τύπο που όλο πονηριά και ενθουσιασμό αναφωνούσε “Frankie Frankie Frankie” και διέκρινε στα μάτια του πρωταγωνιστή (του Frankie) «τη σπίθα» -ζωής ή θανάτου, κανείς δεν ξέρει-, όσο εκείνος απλώς «τέντωνε λίγο τα πόδια του και έψαχνε το νόημα της ζωής»²⁷. Κυρίαρχη θέση είχαν τα πλάνα που σου προκαλούν την αγωνία της επικείμενης καταστροφής -ακόμη κι αν αυτή δεν έρχεται όταν την περιμένεις∙ τρόμος μπορεί να προκληθεί από μια απλή «ευγενική χειρονομία»²⁸, από το άγνωστο της ενηλικίωσης²⁹, αλλά και την εξαπάτηση και τη «θεϊκή» δικαίωση³⁰.

Το διήμερο αυτό φεστιβάλ έκλεισε με μία μεγάλου μήκους ασπρόμαυρη ταινία, γεμάτη αλληγορίες για το ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια «Βλέπουμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από αντανακλάσεις», την ανάγκη συγχώρεσης «Μακάρι κατηγορώντας τους να σταμάταγε η δυστυχία» και τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το αληθινό από το φαντασιακό «Ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει κάθε του διάσταση, με μια ψευδή ιδέα του τι είναι η ζωή»³¹.

– Χρύσα

Φυσικά δε θα σας αφήσουμε έτσι, η γνώμη σας μετράει και αυτό φάνηκε στα αποτελέσματα για το Βραβείο Κοινού, όπου το “Floating Lands” του Χρήστου Βουτσά ήταν εκείνο που ξεχώρισε.

Εις το επανιδείν λοιπόν, μέχρι το επόμενο φεστιβάλ και τις επόμενες προβολές!

1. “Whats Binds Us” Damien Bourletsis ↩︎
2. “Volver (Returning)” Catherine Mazoyer ↩︎
3. “Dutpa (The Knot)” Tashi Dawa, Tsering Wangdus ↩︎
4. “Siddharta – In the Sky” Ven Jemersic ↩︎
5. “Zesi” Panagiotis Papafragkos ↩︎
6. “Tu No Eres Pa’ Mi (Isa Ortega)” Ignacio Garcia ↩︎
7. “Santa Catalina” Alexander Alexandrov ↩︎
8. “The Game of Solidarity” Ismini Sakellaropoulou ↩︎
9. “Change Makers” Casey Beck ↩︎
10. “Floating Lands” Christos Voutsas ↩︎
11. “Last Breath” Tania Gentidou ↩︎
12. “Palia Agapi” Tereza Kazitori ↩︎
13. “Born Into You” Emma Evelein ↩︎
14. “Bitter Honey” Kostas Moutsoulas ↩︎
15. “Rise” Jessica J. Rowlands ↩︎
16. “Nostalgie” Kathryn Ferguson ↩︎
17. “Dezo Hoffmann – Photographer of the Beatles” Laura Sivakova-Passova, Patrik Lancaric ↩︎
18. “Stuhi” Chiara Feriani ↩︎
19. “Heartbreaker” Jagges Waters ↩︎
20. “Speculum” Yannos Polychroniadis ↩︎
21. “Ink Dance” Zed Xu ↩︎
22. “Azul Perdido (The Sound of Blue)” Bruno Rodriguez ↩︎
23. “Reading Between the Lines” Jochen Rall ↩︎
24. “The Veil” Fintan Kearney ↩︎
25. “It’ll Make a Man of You” Adam Lowry ↩︎
26. “Volta” Socrates Mousmoulidis ↩︎
27. “Ignition” Andrei Turcan ↩︎
28. “Just Being Nice” Jeronimo Geldart ↩︎
29. “Gumboro” Dimitris Vavatsis ↩︎
30. “Darkly Bright” Doug Rollins ↩︎
31. “Whats is Left of Us” Diego Borges ↩︎

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται στο κείμενο έχουν τραβηχτεί από την Χρύσα Αβούρη.