της Έλβας Πέππα

Σχέδιο Εξωφύλλου: Ίριδα Σεβοζλίδου

Κάθε χρόνο, η νύχτα των απονομών των βραβείων Όσκαρ είναι μια ημερομηνία-σταθμός για εμένα και μερικούς ακόμα παθιασμένους «κινηματογραφόφιλους», που μαζευόμαστε με σνακ και καφέδες -για να αντέξουμε να την παρακολουθήσουμε όλη και να πάμε στη δουλειά μας το επόμενο πρωί, με πρησμένα μάτια αλλά γεμάτη σινεφίλ καρδιά. Φέτος το Sinners δίχασε την παρέα, καθώς κάποιοι βρήκαν το πάντρεμα μιας κλασικής ταινίας της εποχής της ποτοαπαγόρευσης με τον βαμπιρικό μύθο άκυρη και ανεπιτυχή. Μέχρι τα μισά της πλοκής, η ταινία προχωράει γραμμικά, με την επιστροφή των δίδυμων κακοποιών (πάρα πολύ καλή διπλή ερμηνεία του Michael B. Jordan, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης) που έχοντας μεγαλοπιαστεί γυρίζουν στα πάτρια εδάφη, για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους και να ανοίξουν έναν χώρο διασκέδασης όπου θα ακούγονται οι ήχοι της φυλής τους, τα μελαγχολικά νέγρικα μπλουζ και οι ξεσηκωτικοί ρυθμοί τους. Γνωρίζουμε τους χαρακτήρες, μαθαίνουμε για το παρελθόν και ψυχανεμιζόμαστε το μέλλον τους. Ή έτσι νομίζουμε..

Γιατί κάπου εκεί, στο δεύτερο μέρος, εισέρχεται το βαμπιρικό στοιχείο (κάπως βιαστικά κατά την άποψή μου) και η ταινία αλλάζει ρότα προς το μεταφυσικό. Στοιχεία μεταφυσικού συναντάμε και στο πρώτο μέρος με αναφορές σε πρακτικές βουντού από την πρώην γυναίκα του ενός διδύμου. Ένας-ένας σημαντικοί -και όχι τόσο σημαντικοί- χαρακτήρες, αλλάζουν στρατόπεδο και ακολουθούν το σκοτεινό μονοπάτι της λατρείας του αίματος ως πηγή ημι-ζωής. Η μάχη ανάμεσα σε βαμπίρ και ανθρώπους θυμίζει κάτι από την ταινία From Dusk Till Dawn (χωρίς τον ηδυπαθή χορό της Salma Hayek), με την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των αποκλεισμένων μέσα στο μπαρ και τη χορογραφημένη αντίστασή τους. Στη μάχη αυτή τελικά δεν κερδίζει κανείς, εφόσον όλες οι μάχες χαμένους αφήνουν πίσω τους και ίσως αυτό να είναι και ένα από τα ατού της ταινίας, ότι πάντα, σε όλες τις επιλογές, σε όλες τις εκβάσεις, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Πατώντας σε αυτή τη νομοτέλεια, το τέλος της ταινίας δεν είναι ακριβώς έκπληξη, αφού η σχέση των δύο διδύμων μας έχει προϊδεάσει για το τελικό αποτέλεσμα.

Θα σταθώ στο υπέροχο καστ με πραγματικά φανταστικές ερμηνείες από όλους, και φυσικά στο καταπληκτικό soundtrack που σε κερδίζει ακόμα και αν δεν ακούς τη συγκεκριμένη μουσική. Άλλωστε η ταινία έχει πλασαριστεί ως black musical, θυμίζοντάς ακόμα και το Thriller του Michael Jackson, ο οποίος μάλλον θα είχε ξετρελαθεί αν την έβλεπε.

Προσωπικά δεν με ενόχλησε το πάντρεμα των δύο ειδών αλλά ούτε και με κέρδισε. Αν και εξαιρετικά εκτελεσμένο, το βρήκα μάλλον επιτηδευμένο. Και ίσως και να είναι υπερβολικά πολλές οι υποψηφιότητες για 16 Όσκαρ (αριθμός ρεκόρ) για αυτή την ταινία. Καλή ταινία μεν, όχι όμως και για τόσες υποψηφιότητες. Θα της έδινα σίγουρα Όσκαρ Τραγουδιού για το “I Lied To You”, Α’ Ανδρικού για τον διπλό ρόλο του Michael B. Jordan και αν δεν ήταν υποψήφιο και το One Battle After Another για Best Casting, αλλά τώρα το σκέφτομαι…

Η δεύτερη ταινία που είδαμε ήταν το Hamnet. Μια αριστουργηματική ιδέα που παντρεύει ένα υπαρκτό πρόσωπο -τον William Shakespeare- με μία προφανώς λογοτεχνική θεωρία για το πως εμπνεύστηκε το γνωστότερο ίσως έργο του, τον Hamlet. Άλλωστε η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Maggie O’Farrell που κυκλοφόρησε το 2020. Η πραγματική οικογένεια του Shakespeare ήταν αυτή που περιγράφεται στην ταινία, καθώς πραγματικό γεγονός είναι και ο θάνατος του γιού του Hamnet, σε ηλικία 11 ετών, πιθανότατα χτυπημένος από πανώλη. Αλλά στην τελική, λίγη σημασία έχει αν η ιστορία κρύβει ψήγματα αλήθειας, καθώς σε παρασύρει ούτως ή άλλως στη δραματική της δίνη, με σύσσωμη την αίθουσα να κλαίει με λυγμούς σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Ξεκινώντας με κάδρα παραδεισένιας φύσης, γνωρίζουμε την μετέπειτα σύζυγο του Shakespeare, Agnes, που θα μπορούσε άνετα να είναι κόρη της Kya από την ταινία Where the Crawdads Sing του 2022 αν… (αλλά δεν θα κάνω spoilers), και την ατμόσφαιρα της οποίας μου θύμιζε πολύ. Οι σκηνές της γέννας στη φύση και της γέννας στον πολιτισμό εκτός από τρομερά συγκλονιστικές, ίσως συμβολίζουν και τις συνέπειες που έχει στον άνθρωπο η απομάκρυνσή του από την πραγματική του υπόσταση, ως μέρος και συνέχεια του φυσικού τοπίου. Εκπληκτική και δικαίως υποψήφια για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου η Jessie Buckley, η οποία με τη φυσική και γήινη ομορφιά της γίνεται μέρος του κάδρου και επικοινωνεί τα συναισθήματά της με το λοξό χαμόγελο και το εκφραστικό πρόσωπό της. Άδικη -κατά τη γνώμη μου- η μη υποψηφιότητα του επίσης πάρα πολύ καλού Paul Mescal, που με τα μελαγχολικά γαλάζια μάτια του τα λέει όλα, χωρίς να χρειάζεται να πει τίποτα.

Η ταινία πραγματεύεται με πολλή ειλικρίνεια -και χωρίς περιττές σκηνές θρήνου- την απώλεια ενός παιδιού και τον αντίκτυπο που έχει αυτή στη ζωή των γονιών του. Η μητέρα ουρλιάζει για να φέρει στον κόσμο ένα παιδί και ουρλιάζει εξίσου για να το αφήσει να φύγει. Η σχέση μεταξύ του παιδιού και της γυναίκας -που το έσπρωξε κυριολεκτικά μέσα από τη σάρκα της- είναι άρρηκτη, ακόμα και μετά το θάνατο του ενός από τους δύο. Ο πατέρας από την άλλη, ο οποίος φαίνεται να μη συμμετέχει ενεργά -με το κορμί του- στη γέννηση ενός παιδιού, φαντάζει ίσως δεύτερος στην ιεραρχία, αν και διακρίνεται από την αρχή ο ιδιαίτερος δεσμός ανάμεσα σε πατέρα και γιο, ένας δεσμός που γεννιέται ίσως μόνο ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, τα οποία συνομιλούν σε μια καθαρά δική τους γλώσσα.

Η ρήξη ανάμεσα στο ζευγάρι -μετά το χαμό του παιδιού του- είναι κάτι αναπόφευκτο. Έχουμε δύο ανθρώπους που πενθούν με τελείως διαφορετικούς τρόπους. Η μητέρα έχει σταματήσει το χρόνο και απλά επιβιώνει. Ο πατέρας έχοντας χάσει τον πραγματικό αποχαιρετισμό του γιου του, θέλοντας να εξιλεωθεί, τον γράφει και τον σκηνοθετεί έμμεσα μέσα στο έργο του, για να τον ζει ξανά και ξανά μέχρι να νιώσει ότι τον έζησε. Η τελική σκηνή της αποδοχής, της παραδοχής και της υπόγειας συνεννόησης ανάμεσα στο ζευγάρι/γονείς, είναι πραγματικά συγκλονιστική και σε αφήνει με μια αίσθηση δικαίωσης και ελπίδας, ότι αυτός που φεύγει δεν φεύγει πραγματικά, ζει μέσα μας όσο τον θυμόμαστε, τον συζητάμε και τον συστήνουμε σε άλλους.

Η ταινία είναι υποψήφια για 8 Όσκαρ και πραγματικά εύχομαι και ελπίζω να υποδεχτεί την αυγή με το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου στο χέρι!

Τρίτη ταινία στη λίστα μας το Marty Supreme. Ξεκινάει με μια πολύ έντονη σκηνή σύλληψης εμβρύου, παρουσιάζοντας την τρελή κούρσα των σπερματοζωαρίων προκειμένου να εισέλθουν στο ωάριο. Ωραία ιδέα για να μας εισάγει στο φρενήρες μοντάζ και το γρήγορο -εν γένει- ρυθμό της ταινίας. Κάτι άλλο που μας ξάφνιασε ευχάριστα ήταν το soundtrack, που ακολουθεί πιστά τη δεκαετία των ΄80s! Ενδιαφέρουσα επιλογή -αυτό το ανακάτεμα δεκαετιών- και ένα επιπλέον στοιχείο, που δίνει ρυθμό στους γεμάτους ατάκες διαλόγους, οι οποίοι πέφτουν σαν σφαίρες. Ένας αλλόφρων Timothée Chalamet αλωνίζει από την αρχή μέχρι το φινάλε, ενσαρκώνοντας την επιτομή του τυχοδιωκτισμού ενός χαρακτήρα που δεν είναι ολότελα συμπαθής αλλά ούτε ολότελα αντιπαθής, αφού κάνει τα πάντα χωρίς φόβο και πάθος, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του.Άξια η υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Ανδρικού, αφού καταφέρνει να συνδυάσει το σκανδαλιάρικο αγόρι που συνεχίζει να παίζει στον κόσμο των ενηλίκων, με τον αριβίστα ενήλικα που πουλάει την ψυχή του στο διάβολο για να σκοράρει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Φίλος που παίζει πινγκ πονγκ έκρινε πως οι σκηνές των αγώνων είναι τελείως εξωπραγματικές, αλλά εμείς οι αδαείς δεν καταλάβαμε τίποτα.

Πολύ δυνατή η σκηνή με τη μπανιέρα στο νοικιασμένο δωμάτιο. Γενικά η ατμόσφαιρα εποχής έχει αποδοθεί πολύ εύστοχα. Συμπαθητική η Gwyneth Paltrow, στο ρόλο της καλοβαλμένης μεγαλοκοπέλας, σε έναν ρόλο που -κατά τη γνώμη μου- δεν προσέφερε κάτι στην πλοκή. Γενικά, αν και η ταινία βλέπεται πολύ ευχάριστα, θεωρώ πως το σενάριο ήταν μάλλον ελαφρύ, ειδικά για μια ταινία με τόσο μεγάλη διάρκεια. Το τέλος -κάπως συντηρητικό- εξυμνεί την οικογένεια και κάπως αναιρεί τη μέχρι τότε αναρχική περσόνα του πρωταγωνιστή.

Είναι η πατρότητα τόσο δυνατή ώστε να υπερισχύσει των πάντων;

Τελικά όταν το αγόρι έκανε δικό του αγόρι αποφάσισε να ενηλικιωθεί;

Η απάντηση δική σας..

Σημείωση: Οι εικόνες που χρησιμοποιήθηκαν στο κείμενο είναι καθαρά για ενημερωτικούς σκοπούς, ενώ τα δικαιώματά τους ανήκουν αποκλειστικά στους νόμιμους δημιουργούς τους.