της Έλβας Πέππα

Σχέδιο Εξωφύλλου: Άννι Ξ.

Καλησπέρα σας!!

Ήταν μια πολύ παραγωγική -από άποψη θεάσεων- εβδομάδα.

Την Τρίτη στο Σινέ Νιρβάνα, στους Αμπελόκηπους, είδα τη «Βουγονία» του Γιώργου Λάνθιμου. Θα σταθώ στις υπέροχες ερμηνείες τόσο της Emma Stone όσο και του Jesse Plemons. Από τη μία η Stone ερμηνεύει με όλο της το είναι. Με τα μάτια, το στόμα, το κορμί, ακόμα και με τα μαλλιά που από την αρχή σχεδόν της ταινίας απώλεσε. Νομίζω πως δεν έχω ξαναδεί ηθοποιό να χειρίζεται τόσο καλά όλη του την ύπαρξη για να αποδώσει τον ρόλο του. Από την άλλη, ο Plemons με την όλη του εξωτερική εμφάνιση, την προφορά, το βλέμμα του τρελού(;) αποδίδει την βαθιά μορφή του αμερικάνικου σκοταδισμού και της άλογης υιοθέτησης απόψεων, οι οποίες είναι ψαρεμένες από το διαδίκτυο.

Λεπτομέρεια της προβολής: Κάποιο έντομο πετούσε πίσω από τη λάμπα της μηχανής προβολής καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Λόγω της θεματικής, θα έλεγε κανείς ότι ήταν σκηνοθετικό εύρημα του Λάνθιμου. Μέχρι να βεβαιωθώ ότι πρόκειται όντως για κάποιο «σινεφίλ» ζουζούνι, τον εκθείαζα -από μέσα μου- για αυτή του την παρέμβαση.

Το Σαββατόβραδο με βρήκε στην Αίγλη του Χαλανδρίου στην προβολή της ταινίας «One Battle After Another» του Paul Thomas Anderson, με ένα all-star cast από το οποίο ξεχώρισα μακράν τον Sean Penn. Τι απέραντος ηθοποιός! Ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι σχεδόν παρανοϊκός. Ο τρόπος που τον υποδύεται είναι υποδειγματικός, κατά την άποψή μου, με όλα αυτά τα μικρά τικ, τον τρόπο που περπατάει, την ψυχρή ματιά του -ακόμα και μπροστά στην ίδια του την κόρη.

Κατά τα άλλα, το σενάριο είναι σφιχτοδεμένο, κάτι το οποίο κρατάει τον θεατή συνεχώς στην άκρη του καθίσματός του. Κατά τη διάρκεια της σεκάνς της καταδίωξης -στους φιδωτούς δρόμους- κουράστηκα λίγο, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ζαλίζομαι όταν οι δρόμοι μοιάζουν με τις διαδρομές που συναντά κανείς σε συνθήκες, τύπου τρενάκι του τρόμου. Επίσης να μείνω λίγο στην άγρια ομορφιά της Regina Hall στο ρόλο της Perfidia. Υποδειγματικό το casting!

Τέλος, Κυριακή βράδυ με βρίσκει συντονισμένη στο Ertflix να παρακολουθώ δακρυσμένη τον «Νυχτερινό Εκφωνητή», του Ρένου Χαραλαμπίδη. Δεν θα μείνω τόσο στην ατελέσφορη ερωτική ιστορία που είναι η κινητήριος δύναμη της ταινίας, όσο στην αίσθηση μιας σχεδόν υπόγειας επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους που είτε έκαναν ραδιόφωνο -στις δεκαετίες του 1980 ή 1990- είτε άκουγαν όλη μέρα ραδιόφωνο σε ένα Walkman, χωμένοι κάτω από τα σκεπάσματα του παιδικού τους κρεβατιού.

Όλη αυτή η νοσταλγία για το ραδιόφωνο ως έρωτα, ως μέσο έκφρασης των εφηβικών μας συναισθημάτων, ακόμα και ως μέσο επικοινωνίας, διαποτίζει την ταινία απ’ άκρη σ’ άκρη, και σε συνδυασμό με την πολύ όμορφη μουσική επένδυση -καθώς και τις ονειρικές σκηνές της Αθήνας από ψηλά- φτιάχνουν μια ταινία που μιλάει στην καρδιά του -παραλίγο ή κάπου εκεί- μεσήλικα, που πλέον μετράει εμπειρίες, απώλειες και λάθη, για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως «δεν πέρασε ο καιρός, ήρθε ο καιρός».

Σημείωση: Οι εικόνες που χρησιμοποιήθηκαν στο κείμενο είναι καθαρά για ενημερωτικούς σκοπούς, ενώ τα δικαιώματά τους ανήκουν αποκλειστικά στους νόμιμους δημιουργούς τους.