του Αχιλλέα Τουτουδάκη

Σχέδιο Εξωφύλλου: Ανδρέας Τσέτης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό, στις 2 Απριλίου, σκέφτηκα πως είναι μια καλή ευκαιρία για να γράψω μερικές σκέψεις μου, για μια ταινία που θεωρώ πως αποτελεί την καλύτερη και πιο συγκινητική απεικόνιση ενός ατόμου με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Αυτή δεν είναι άλλη από την ταινία κινουμένων σχεδίων “Mary and Max”, η οποία κυκλοφόρησε το 2009, με τον Adam Elliot να υπογράφει ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Η ταινία αποτελεί μια γλυκόπικρη μαύρη κωμωδία -με ιδιαίτερα συγκινητικές σκηνές- για την απροσδόκητη και απρόβλεπτη φιλική σχέση μεταξύ ενός κοριτσιού 8 ετών, από τη Μελβούρνη, που αλληλογραφεί με έναν παχύσαρκο άντρα 44 ετών, με σύνδρομο Άσπεργκερ, ο οποίος κατοικεί στη Νέα Υόρκη. Η ταινία βασίζεται στις πραγματικές εμπειρίες του σκηνοθέτη και ενός φίλου του, με τον οποίο αλληλογραφούσε για 22 ολόκληρα χρόνια.

Εκτός από το γεγονός ότι χρησιμοποιεί το χιούμορ για να σατιρίσει τα στερεότυπα που υπάρχουν για τα άτομα με ΔΑΦ και να παρουσιάσει με έναν πιο ελαφρύ και -εν μέρη- σουρεαλιστικό τρόπο τις σκέψεις του Max, χρησιμοποιεί συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές για να αποδώσει τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις επιπτώσεις του. Επιπλέον, η ταινία συμπεριλαμβάνει πολλές τρυφερές σκηνές, στις οποίες παρουσιάζεται η εξέλιξη της φιλίας των πρωταγωνιστών, στο πέρασμα των χρόνων.

Τέλος, οφείλω να τονίσω πως προτείνω αυτήν την ταινία διότι το μήνυμα της είναι ιδιαίτερα θετικό και προσφέρει πολλά στον διάλογο για το θέμα της ευαισθητοποίησης, οδηγώντας τον θεατή στην καλύτερη κατανόηση της καθημερινότητας των ατόμων με ΔΑΦ, διευκολύνοντας έτσι την αποδοχή τους από την ευρύτερη κοινωνία. Άλλωστε αυτό για μένα είναι και το νόημα της ταινίας, δηλαδή η ευρύτερη αποδοχή των ατόμων που έχουν περιθωριοποιηθεί.

Σημείωση: Η εικόνα που χρησιμοποιήθηκε στο κείμενο είναι καθαρά για ενημερωτικούς σκοπούς, ενώ τα δικαιώματά της ανήκουν αποκλειστικά στους νόμιμους δημιουργούς της.