Επιμέλεια: Έλβας Πέππα

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης επιστρέφει για άλλη μια φορά, στους χώρους της Μπομπίνας. Τότε, 28 χρόνια πριν, μεταξύ των δύο πρώτων ταινιών του, “No Budget Story” και “Φθηνά Τσιγάρα”. Τώρα, μεταξύ του “Νυχτερινού Εκφωνητή” και της επερχόμενης -έκτης κατά σειρά- ταινίας του, με τίτλο “Κλασικό Αριστούργημα”. «Μια ρομαντική, Γουντιαλενική κωμωδία», όπως αναφέρει και ο ίδιος, σε σκηνοθετικό του σημείωμα. Φαίνεται πως το ρόδι έχει ήδη σπάσει, με τις δύο πρώτες προβολές να πραγματοποιούνται στον θερινό κινηματογράφο Απόλλων, της Θεσσαλονίκης. Έπεται συνέχεια, καθώς αναμένεται το «οδοιπορικό» της ταινίας και σε άλλους κινηματογράφους της χώρας, θερινούς και μη.

Για τη βέλτιστη εμπειρία της ανάγνωσης, ο σκηνοθέτης προτείνει ως μουσικό background τα «Νυχτερινά» του Fryderyk Chopin.

Ε: Είστε 26 χρονών. Φτιάχνετε μια ταινία με πενιχρά μέσα. Τι είναι αυτό που σας ώθησε; Είναι η ανάγκη να αφηγηθείτε μια ιστορία ή να «φυλακίσετε» τον νεαρό εαυτό σας μέσα στο φιλμ για μελλοντική χρήση; 

Ρ: Τα τελευταία χρόνια, που θεωρητικά έχω μπει στην ωριμότητα, τέτοιες ερωτήσεις έρχονται σαν εκκρεμότητες ενός τόσο κοντινού και τόσο μακρινού παρελθόντος. Νομίζω έκανα την πρώτη μου ταινία γιατί είχα την ανάγκη να κάνω κάτι ηρωικό. Η γενιά μου δεν είχε να επιδείξει τίποτα, όπως η προηγούμενη γενιά του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης. Μάλλον προσπαθούσα να χτίσω την προσωπική μου νεανική μυθολογία. Αλλά και τώρα που το σκέφτομαι, το να θέλω να αφήσω δυνατά σημάδια του νεανικού εαυτού μου στο φιλμ ώστε όταν με σαρώσει ο χρόνος να μείνει κάτι πίσω, λες και είναι κάτι ανομολόγητο που το έχω καλά κρυμμένο στο ασυνείδητό μου. 

Ε: Σας δικαίωσε το γεγονός ότι η ταινία απέκτησε δημοφιλία μέσα στα χρόνια που πέρασαν, ενώ στην εποχή της δεν έκοψε τα εισιτήρια που ίσως περιμένατε; 

Ρ: Είναι παράξενο αυτό που νιώθω. Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ των εμπορικών αποτυχιών των πρώτων μου ταινιών. Ίσως μου έχει μείνει ένα μικρό κόμπλεξ κατωτερότητας στην αδούλευτη νεανική μου ψυχή που πια έχει κακοφορμίσει.

Ε: Πώς συμπεριφέρεστε μέσα από τις απογοητεύσεις; Σκεφτήκατε ποτέ ότι δεν είστε φτιαγμένος για σκηνοθέτης ή σας πεισμώνει όταν νιώθετε ότι αμφισβητείστε; 

Ρ: Έχω στεναχωρηθεί με αποτυχίες μου. Αλλά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ. Εξάλλου απογοήτευση σημαίνει το τέλος της γοητείας. Η απομάγευση. Και αυτό δεν θα επιτρέψω σε καμία αποτυχία να μου το επιβάλλει.

Ε: Σε όλες τις ταινίες σας η Αθήνα παρουσιάζεται ερωτεύσιμη. Όντως έτσι την βλέπετε ή έχετε βαλθεί να μας κάνετε να την ερωτευτούμε; 

Ρ: Ερωτεύσιμη δεν το έχω σκεφτεί. Σίγουρα όμως φιλοδοξώ να αποκαλύψω μια πόλη μαγική. Σαν βγαλμένη από προσωπικούς μας μύθους που μας ζητάνε ξανά και ξανά να τους ζήσουμε. Μέχρι να μας αποκαλύψουν ένα μυστικό που κάποτε προσπεράσαμε. 

Ε: Ο έρωτας είναι περισσότερο σαν να υπονοείται και όχι να βιώνεται στις ταινίες σας. Είναι περισσότερο παιχνίδι του μυαλού. Είστε εγκεφαλικός τύπος; Πρέπει κάποιος να αγγίξει το μυαλό σας για να τον ερωτευτείτε; 

Ρ: Αρνούμαι να μάθω τι τύπος είμαι. Θέλω και για τον εαυτό μου να είμαι αίνιγμα! Είναι ένας υπέροχος τρόπος να μην με βαριέμαι. 

Ε: Έχετε ηθοποιούς φετίχ; Όταν γράφετε έναν ρόλο έχετε κάποιον συγκεκριμένο στο μυαλό σας; 

Ρ: Ασφαλώς! Πάντα γράφω κάτι για τον Γιώργο Βουλτζάτη! Τον γνωστό «Νώντα» από το “Βότκα Πορτοκάλι”. Είναι κάτι σαν μούσα μου!

Ε: Τι σημαίνουν για σας οι εύζωνες, τα τσαρούχια και γενικά αυτές οι φολκλόρ εικόνες; Σας γυρνούν πίσω στην παιδική σας ηλικία; Συμβολίζουν κάτι;

Ρ: Όταν χάνω την πίστη στον εαυτό μου, ζητάω δύναμη από τους προγόνους. Και τότε πάω και βλέπω την κυριακάτικη παρέλαση της αλλαγής φρουράς. Σαν να έρχονται μέσα από τους αιώνες για να υπερασπιστούν την παιδική μου ψυχή. Είναι το παιδικό μου καταφύγιο…

Ε: Είναι τα 50 ένα ορόσημο στη ζωή μας; Σκεπτόμενοι ότι περπατάμε πάνω σε αυτό τον πλανήτη για μισό αιώνα; Είναι ο “Νυχτερινός Εκφωνητής” μια επίκληση στον νεότερο εαυτό μας να μην είναι τόσο αλαζόνας και νάρκισσος;

Ρ: Ακριβώς. Στη σούμα των 50 βρέθηκα αρκετές φορές εκτεθειμένος κυρίως απέναντι στον εαυτό μου. Αλλά η νεότητα χαρακτηρίζεται από την παραφορά, οπότε κάπου και με συγχωρώ, αν και ακόμα προσπαθώ να με καταλάβω.

Ε: Είναι η αγαπημένη μου ταινία γιατί έχει κάτι το ονειρικό και το άπιαστο. Γιατί το τέλος δεν αντιστρέφεται και η ευκαιρία έχει πια χαθεί. Διάβασα ότι είναι το δικό σας «Κορίτσια της συγγνώμης». Δεν θα ήταν ωραία ιδέα για soundtrack;

Ρ: Θα ήταν υπέροχη ιδέα. Αν και πολύ φορτισμένη συναισθηματικά και τον τελευταίο καιρό λέω να αποφορτιστώ λιγάκι. Όσο για τη μονιμότητα των χαμένων ευκαιριών… θεωρώ ότι από τα 50 και μετά πρέπει να το αντικρίσεις με γενναιότητα και να το αποδεχτείς. Σαν έτοιμος από καιρό.

Ε: Γιατί «Μωρό μου φάλτσο»; Απευθύνεστε κάπου; Δεν είναι όμορφο να αναρωτιέται το κοινό αν το πρόσωπο αυτό υπήρξε στα αλήθεια ή ζωντάνεψε μόνο πάνω στο πληκτρολόγιό σας;

Ρ: Είναι τραγούδι της μοναχικής εφηβειας μου. Σαν κελάηδισμα που δεν βρήκε ανταπόκριση. Για πάντα μέσα μου συμβολίζει μια νεανική εκκρεμότητα. Ένα γράμμα που δεν έφτασε. Και μια μακρινή σύνδεση με τη δεκαετία του ‘80. Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχουν αινίγματα που δεν πρέπει να απαντηθούν. Κυρίως ερωτικής φύσης. 

Ε: Τελικά όσον αφορά στις γυναίκες, τι σημαίνουν αλήθεια για εσάς; Ο κάθε χαρακτήρας στον “Κοινό Παρονομαστή” τις διαβάζει διαφορετικά. Διαβάζονται; Και σε ποια γλώσσα;

Ρ: Είναι λάθος να λέμε γενικά οι γυναίκες. Κάθε γυναίκα είναι ένα άλλο σύμπαν. Μια άλλη ερμηνεία. Μια άλλη εκκρεμότητα. Νομίζω ακόμα δεν έχω βγάλει τελεσίδικα συμπεράσματα.

Ε: Θα έλεγε κανείς πως η φωτισμένη Αθήνα σας τραβάει σαν νυχτοπεταλούδα. Ισχύει κάτι τέτοιο; Ποια είναι η αγαπημένη σας γειτονιά για να θέλετε να απαθανατίσετε;

Ρ: Τον τελευταίο καιρό, ο βυθός της Αθήνας έχει γεμίσει πολύχρωμους αστερίες. Τα Κάτω Πατήσια για παράδειγμα, έχουν αρχίσει να μου μιλάνε τη γλυκιά γλώσσα των ημιυπόγειων. Φορτωμένα με όνειρα και βλέμματα προς τον περιορισμένο ουρανό των ακάλυπτων των πολυκατοικιών. 

Ρ: Η Αθήνα πάντα θα με ελκύει σαν κομμάτι του πεπρωμένου μου.

Ε: Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συζήτηση!

Ρ: Να είστε καλά!

Σημείωση: Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται στο κείμενο έχουν παραχωρηθεί από τον Ρένο Χαραλαμπίδη. Τα δικαιώματά τους ανήκουν αποκλειστικά στους νόμιμους δημιουργούς τους.