των Έλβα Πέππα και Λου Καψιμάλη

Σχέδιο Εξωφύλλου: Άννι Ξ.

Χώρες: Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ολλανδία

Έτος: 2025

Διάρκεια: 107 λεπτά (1 ώρα και 47 λεπτά)

Σκηνοθεσία: Harry Lighton

Εμφανίζονται: Harry Melling, Alexander Skarsgård, Lesley Sharp, Douglas Hodge, Jake Shears, Mat Hill, Nick Figgis κ.α.

Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω…

Είμαι μεγάλη fan του Alexander Skarsgård από τότε που έβλεπα φανατικά “True Blood”. Όταν λοιπόν άρχισα να τον βλέπω ντυμένο στα δερμάτινα να προμοτάρει την καινούργια του ταινία ήμουν αποφασισμένη ότι θα πάω να τη δω για την… πλοκή.

Ο σκηνοθέτης Harry Lighton μας εισάγει από την αρχή στη θέση όπου βρίσκονται οι δύο πρωταγωνιστές του. Ο Colin στο πίσω μέρος του αμαξιού των γονιών του, χαζεύει τον Ray να τους προσπερνάει με τη μηχανή του, στητός, κυρίαρχος του δρόμου και του εαυτού του. Η συνάντησή τους είναι σα δύο κομμάτια μαγνήτη που δεν έχουν επιλογή παρά να κολλήσουν. Ο Ray ξέρει τι θέλει. Έναν υποτακτικό. Ο Colin πειραματίζεται με τα όριά του. Μαθαίνει εύκολα, δεν τον ενοχλεί τίποτα, το μόνο που θέλει είναι να ευχαριστεί τον αφέντη του. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος θέλει να του φέρονται έτσι για να νιώσει ολοκλήρωση. Η οικογένεια του Colin είναι καθόλα προοδευτική, τον αποδέχεται ακριβώς όπως είναι και το μόνο που θέλει είναι να τον δει ευτυχισμένο. Ειδικά η μητέρα του -η οποία πεθαίνει από ανίατη ασθένεια- θέλει πριν φύγει να τον αφήσει σε καλά χέρια.

Όταν όμως ο Colin χάνει τελικά τη μητέρα του, σα να αφυπνίζεται η προσωπικότητά του. Νιώθει πλέον πιο «άνθρωπος» και αρχίζει να απαιτεί να του φέρονται σαν άνθρωπο. Σιγά-σιγά ζητάει από τον Ray δικαιώματα, όπως μια μέρα που θα φέρονται σαν κανονικό ζευγάρι. Ο Ray στην αρχή αρνείται, όμως σταδιακά μαλακώνει και ίσως αρχίζει και να ερωτεύεται τον Colin, που κάτω από αυτές τις συνθήκες σα να αφήνεται να ανθίσει.

Η οικειότητα αυτή φοβίζει τον Ray με αποτέλεσμα απλώς να εξαφανιστεί και να αφήσει τον Colin με σπασμένη καρδιά να παλεύει να συνεχίσει τη ζωή του. Δεν γίνεται γνωστό γιατί ο Ray έχει κλειδώσει έτσι. Τι κάνει στη ζωή του. Αν έχει οικογένεια. Αν κάποιος ή κάτι τον πλήγωσε και τον έκανε να θέλει να φέρεται με σκληρότητα στον σύντροφό του. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας με σκοπό την σεξουαλική διέγερση ή κάτι πιο περίπλοκο και βαθύ; Στην τελευταία κοινή σκηνή τους ο Skarsgård ξεδιπλώνει το ταλέντο του μόνο με τη ματιά του. Συνειδητοποιεί ότι δένεται, χαίρεται και φοβάται ταυτόχρονα. Τα μάτια του λάμπουν και σκοτεινιάζουν. Και κάπως έτσι αποφασίζει να το τελειώσει. Ο Colin του Harry Melling από την άλλη, παραδίδει μια πολύ σωματική ερμηνεία. Ερωτεύεται, πονάει, θυμώνει, υπηρετεί με όλο του το είναι. Όσο φειδωλός είναι ο Ray σε αισθήματα, τόσο πηγαίος και ακατέργαστα χειμαρρώδης είναι ο Colin που νιώθει βαθιά ανάγκη να συνδεθεί.

Σημάδια των καιρών αυτές οι περίπου σχέσεις που ονομάζονται με διάφορους ευφάνταστους τρόπους και φέρουν όλες τις παθογένειες της εποχής. Ghosting, zombieing, breadcrumbing, haunting είναι μόνο λίγες από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουμε αυτό που παλιά λέγαμε «χυλόπιτα».

Φυσικά ο Colin βρίσκει τον επόμενο αφέντη του αλλά αυτή τη φορά ξέρει ποια είναι τα όρια του και πώς θα τα φέρει από την αρχή στη νέα «μη-σχέση».

Η ταινία πραγματεύεται τον έρωτα στην εποχή του Tinder. Είναι γεγονός ότι οι ερωτικές σχέσεις έχουν μεταλλαχθεί. Οι άνθρωποι ειδικά την μετά-Covid εποχή έχουν μάθει να είναι μόνοι τους, έχουν φτιάξει μια ρουτίνα που δεν περιλαμβάνει σύντροφο -όπως τον εννοούσαμε κάποτε. Θέλουμε τον άλλο τη στιγμή που τον χρειαζόμαστε και μετά να εξαφανίζεται. Να μην έχει δικές του ανάγκες. Να μην χρειάζεται να ασχοληθούμε μαζί του. Ο Ray είναι ερωτευμένος με τη μηχανή του. Την πλένει, τη συντηρεί, την καβαλάει όταν αυτός θέλει. Και μετά την παρκάρει μπροστά στο σπίτι του να τον περιμένει. Το ίδιο περιμένει και από τον Colin. Να έρχεται για να τον υπηρετήσει με όποιο τρόπο εκείνος επιθυμεί (σοκαριστική η σκηνή με τους υποτακτικούς στημένους και έτοιμους να ικανοποιήσουν τους αφέντες τους), και να εξαφανίζεται όταν πλέον εκείνος δεν τον χρειάζεται. Τον βάζει να κοιμάται στο χαλάκι μπροστά στο κρεβάτι, γεγονός που φαίνεται να υποδεικνύει πως ο ίδιος νοιάζεται περισσότερο για τον σκύλο του παρά για τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι έχει αυτή τη «μη-σχέση».

Είναι οδυνηρό να καταλαβαίνεις ότι η κοινωνία έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι δεν σχετίζονται πια με γνώμονα την αγάπη και τον έρωτα αλλά τις ανάγκες τους, χωρίς να είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν τίποτα από τον εαυτό τους. Από την άλλη, οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, είναι ζωντανοί οργανισμοί που εξελίσσονται, αλλάζουν, παίρνουν το σχήμα της εποχής και αφήνονται στις στροφές, όπως ακριβώς κάνει και ο Ray πάνω στη μηχανή του.

– Έλβα

Meanwhile…

Δοκίμασέ το, αντέχει – το θαρραλέο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Harry Lighton, “Pillion”, είναι ό,τι πιο ρομαντικό θα δεις το 2026, και δεν του φαίνεται.

Αν είδες την ταινία στο σινεμά, ξέρεις πως ανοίγει με το εξαιρετικά γλυκερό hit της Betty Curtis, “Chariot,” να «σε βάζει στη διαπασών» από κάθε άποψη. Το τραγούδι – ιταλική διασκευή του γνωστού “I will follow him”- που ντύνει μουσικά το τρέιλερ της ταινίας, γεννά συνειρμούς από το ρηξικέλευθο “Scorpio Rising” του Kenneth Anger, προιδεάζοντας για συζητήσεις περί έμφυλων παραστάσεων και συγκρούσεων έμφυτων-επίκτητων χαρακτηριστικών.

Το άρμα της Curtis μας προσγειώνει λοιπόν στα περίχωρα του Λονδίνου, τροχοδρομώντας στους αστραφτερούς δρόμους του Bromley -έχουμε μπει ήδη για τα καλά στην ονειροφαντασία του Colin (Harry Melling), ενός σεξουαλικά καχεκτικού άντρα της διπλανής πόρτας που μένει ακόμα με τους γονείς του, και που, όσο παίζει στο background το τραγούδι της Betty, χαζεύει από το παράθυρο του αμαξιού τους.

Βρισκόμαστε μέσα σε μια φαντασίωση που πλάθει ατενίζοντας το νυχτωμένο δρόμο, ένα ονειροκόπημα γεμάτο leather και λουκέτα, τόσο έντονο και φαντασμαγορικό όσο μόνο κάτι που δε μέλλει να κρατήσει μπορεί να’ναι. Όπως ο φαέθωνας της ιταλίδας τραγουδίστριας σχίζει πυρωμένος τους ουρανούς, ο Ray (Alexander Skarsgård) ξεπροβάλλει από την άβυσσο της νυχτωμένης λεωφόρου ντυμένος στα δερμάτινά του, σαν πρίγκιπας παραμυθιού πάνω σε αθλητική BMW -ο κοινωνιολόγος Mark Watson μας έχει πει εξάλλου ότι οι μηχανόβιοι συχνά παραλληλίζουν τους εαυτούς τους με ιππότες.

Λίγα καρέ πιο μετά, η σχέση Colin και Ray -ένα σαδομαζοχιστικό “arrangement”-, αρχίζει να μεσουρανεί στην έκσταση της ανευρεθείσας εκρηκτικής ερωτικής χημείας. Ακολουθεί ένα μοτίβο προσταγής και υποταγής, σαν ακολουθία στροφών σε τραγούδι, που κάθε τόσο διανθίζεται απ’ το ρεφρέν της σύρραξης και της αναθεώρησης των κανόνων. O Lighton καταφέρνει αριστουργηματικά να αναβάλλει τη λύση του slow burn του, πράγμα που καθιστά την ταινία πολύ πιο ρομαντική από άλλες πολύ λιγότερο kinky. Ακόμα μετά από 3 σκηνές σεξουαλικών καταστάσεων, ένα φιλί είναι πιο δραστικό και πληρωτικό, και εδω έγκειται η καινοτομία της ταινίας: σε ένα genre χωρίς προπάτορες είναι άθλος να συνθέσεις ένα δικό σου «ερωτικό λεξικό» από το μηδέν, πόσο μάλλον και να μάθεις στο κοινό αυτή τη νέα σου γλώσσα.

Το Pillion, αν και πέφτει κεραυνός εν αιθρία, καταφέρνει να μας μυήσει στην εποχή των dom- sub, χαράζοντας δική του πορεία στον δρόμο του ρομαντικού/ coming of age σινεμά, αφήνοντας ίχνη ρόδας μηχανής στην καμένη άσφαλτο, και λίγες σπίθες neon που στραφταλίζουν εφήμερα πάνω σε μια ασημένια ζάντα και σβήνουν.

Τίποτα δεν νοείται μόνο του, και η κάθε εικόνα πλάθεται απ’ τις συνδηλώσεις της. Η σχέση Colin- Ray πλάθεται από αντιθέσεις, πράγμα που εντείνει το στοιχείο του BDSM. Επειδή η ανισότητα δύναμης στη σχεση τους είναι υπερβολική, αγγίζει τα επίπεδα συμβόλου, και γίνεται το αρχέτυπο κάθε σχέσης με τριβές. Έτσι και ο μάτσο ανδρισμός του Ray ξεφεύγει από τον ρεαλισμό και αγγίζει ένα παραμυθικό/ αρχετυπικό σύμβολο αρρενωπότητας. Αξίζει να αναφέρω μια κριτική από το Letterboxd που του απευθύνεται ως “a physical specimen of a man”∙ είναι ένα ονειρεμένο ίνδαλμα μοτοσυκλετιστικού ανδρισμού που ορίζεται από τον βαθμό που εκθηλυκίζει τους γύρω του. Μπορεί να περιτριγυρίζεται από άντρες φίλους, όμως ο χαρακτήρας του Skarsgård κατευθύνει την αγάπη του σε θηλυκά ή θηλυπρεπή όντα: όλα τα σκυλιά του είναι κορίτσια, ο Colin δεν αναλαμβάνει τον ρόλο προσωπικού μάγειρα προτου λάβει τον ρόλο του εραστή, και την πρώτη τους νύχτα μαζί κοιμάται στο χαλί σαν πιστός σκύλος. Το μόνο άλλο αντικείμενο της αγάπης του είναι η μηχανή του, η οποία είναι το ειδοποιό στοιχείο της προσωπικότητάς του, θυμίζοντας πάλι το μισάωρο έπος του Kenneth Anger, όπου τα σαθρά άκρα της αρρενωπότητας την αποκαθηλώνουν βίαια από το βάθρο της στην κοινωνία.Ο Anger είναι σαφώς πιο ριζοσπάστης και καινοτόμος από τον Lighton, όμως οι στόχοι τους διαφέρουν. Ο βαθμός που ο ανδρισμός ενός μοτοσικλετιστή υψώνεται σε σύμβολο και το φαντασιακό στοιχείο της ταινίας φέρνουν στο νου αναφορές και από την μεταιχμιακή ταινία του Nobuhiko Obayashi “His Motorbike, Her Island”, με το οποίο μοιράζονται το θέμα του “Τhe one that got away,” και μια παρόμοια ονειρική και «ανοιχτή», γλυκόπικρη λύση της ιστορίας.

(spoilers below!)

Σε περιπτώσεις οδικών ατυχημάτων ο οδηγός είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο απ’ τον συνεπιβάτη. Στο μυθιστόρημα που είναι βασισμένο το Pillion, “Box Hill”, ο Ray πεθαίνει στο τέλος σε δυστύχημα, στο φιλμ όχι. Όμως και στην ταινία, πάνω στην μεταλλική του άμαξα ντυμένος ολότελα στο βινύλ, υψώνεται θανάσιμα κοντά στον ήλιο -και η δερματίνη λιωνει πολλές φορές σαν κερί.

Νιώθω υποχρεωμένη να προτείνω αυτή την ταινία αν μη τι άλλο για το frame που κεντράρει στον Skarsgård στην τελευταία σκηνή που τον βλέπουμε, με το πρόσωπό του να τσαλακώνει η συνειδητοποίηση ότι έχει περάσει πια το σημείο χωρίς επιστροφή. Η σχέση τους τελειώνει και ο Ray εξαφανίζεται -ή μάλλον εξαϋλώνεται- δίχως να αφήσει ίχνη ρόδας στην άσφαλτο, ένα ξεχασμένο δερμάτινο σακάκι κρεμασμένο στον τοίχο, μια λίστα σούπερ μάρκετ, σα να μην υπήρξε ποτέ∙ σωστή φαντασίωση που σκαρφίζεσαι στο αμάξι όταν παίζει πίσω ένα γλυκό τραγουδάκι.

Ο John Berger είπε στο κλασικό του “Ways of Seeing” ότι η έφοδος της κινηματογραφικής τέχνης μας δίδαξε ότι η εμπειρία της θέασης είναι αδιάρρηκτη με αυτή του χρόνου. Μια σχέση, όπως και μια ταινία, έχει τρεις ζωές: ζει στην απαντοχή, στην εμπειρία, και ύστερα στην αναπόληση. Ο Lighton κάνει καλά που συνεχίζει την ταινία πέρα από τον χωρισμό, δείχνοντάς μας έναν Colin που αναπολεί, και ύστερα πατά το replay στο τραγούδι της έναρξης. Στην αρχή της ταινίας, βλέπουμε τους γονείς του Colin να ανησυχούν για την ασφάλειά του ως συνεπιβάτη της μηχανής. Ο Ray τους διαβεβαιώνει “He’ll survive”∙ και όντως επιζεί, αν και ίσως λίγο καψαλισμένος. Δεν θα ξανα κόψει τα μαλλιά του για κανέναν πια, δεν θα ξαναβρεί ποτέ τον ατόφιο, δυναμικό, παθιασμένο αλλά και αμίληκτο, τοξικό, πολλά βαρύ ανδρισμό του Ray -και κάποιοι λένε ότι η ταινία δεν έχει happy ending!

Πηγές:

“Righteousness on two wheels: Bikers as a secular sect”, Watson J. M., 1982, Sociological Spectrum 333-349.

“Ways of Seeing”, John Berger, 1972, Penguin Books.

– Λου

Σημείωση: Οι εικόνες που χρησιμοποιήθηκαν στο κείμενο είναι καθαρά για ενημερωτικούς σκοπούς, ενώ τα δικαιώματά τους ανήκουν στους νόμιμους δημιουργούς τους.